Odczyt nazwy
Odczyt nazwy zaczyna się od brzmienia, szyku, skrótu i miejsca w ciągu roboczym. System zachowuje nazwę tak, jak pojawia się w materiale, bez natychmiastowego sprowadzenia jej do wariantu głównego. Ważna pozostaje różnica między formą pełną, zapisem skróconym, dopiskiem technicznym i wersją zależną od wcześniejszego użycia. Nazwa może mieć status początkowy, przejściowy albo tylko pomocniczy. Odczyt formalny utrwala jej widoczną postać, ponieważ późniejsze doprecyzowanie często usuwa cechy obecne w pierwszym zapisie.
Brzmienia robocze
Brzmienie robocze nie wymaga pełnej definicji. Wystarcza powtarzalność, odmienny zapis albo widoczna różnica względem form sąsiednich. Model odczytu traktuje takie brzmienia jako materiał porównawczy, szczególnie wtedy, gdy jedna nazwa występuje w kilku wersjach. Istotne mogą być drobne przesunięcia, inna kolejność wyrazów, skrót literowy, zmiana liczby, dopisek albo brak rozwinięcia. Taki zapis pozostaje samodzielnym śladem, nawet gdy później zostanie zastąpiony nazwą bardziej stabilną.
Skróty i warianty
Skrót w systemie formalnym bywa nazwą pełnoprawną, nazwą pomocniczą albo znakiem przejściowym. Jego wartość zależy od miejsca w materiale oraz liczby powtórzeń. Wariant może powstać przez skrócenie, dopisek, inną kolejność, zmianę zapisu albo przeniesienie nazwy do nowego ciągu. Pracownia zachowuje takie postaci bez wymuszania jednej wersji nadrzędnej. Skrót i wariant stanowią osobne punkty odczytu, ponieważ każdy z nich może ujawniać inny etap zapisu oraz inną relację między nazwami.
Różnice w szyku
Różnica w szyku często zmienia pozycję pojęcia, nawet gdy zachowane zostają te same słowa. System odczytu formalnego traktuje kolejność jako element znaczący, zwłaszcza przy nazwach złożonych, zapisach technicznych i seriach roboczych. Przesunięcie pierwszego członu, zamiana miejsca dopisku albo skrócenie końcówki może wskazywać wariant, etap albo zapis zależny od innego rejestru. Taki odczyt nie tworzy oceny końcowej. Utrwala tylko widoczną zmianę, potrzebną do odróżnienia wersji pozornie podobnych.
Znaki pośrednie
Znak pośredni występuje między nazwą surową a formą bardziej stabilnej tabeli. Może nim być skrót, numer, dopisek, wyróżnik literowy albo nazwa użyta tylko w jednym ciągu. Model formalny nie usuwa takich znaków jako błędów ani przypadkowych resztek. Ich obecność świadczy o etapie zapisu, w którym materiał nie został jeszcze zamknięty, ale posiada już cechy odróżniające. Znak pośredni zachowuje wartość roboczą, ponieważ wskazuje miejsce zmiany, zawahania albo przejścia między dwiema postaciami nazwy.
Stan odczytu
Stan odczytu pozostaje techniczny, roboczy i częściowy. Nie zastępuje kwalifikacji końcowej, lecz zapisuje cechy widoczne w materiale: nazwę, szyk, skrót, wariant, dopisek i różnicę formalną. System zachowuje takie elementy jako podstawę dalszego porównania, bez nadawania im pełnej rangi. Odczyt formalny kończy się na rozpoznaniu postaci, nie na wyprowadzeniu tezy. Dzięki temu nazwy nie tracą pierwszego brzmienia, a warianty mniej stabilne pozostają widoczne obok późniejszych zapisów.