TAR jako zapis nazw ułożonych bez gwałtownego nacisku, w równym tempie i z prostą różnicą między brzmieniami. Akcent nie wybija jednego znaku ponad resztę, tylko zaznacza miejsca podobne, krótkie i spokojnie oddalone.
Równy akcent nie oznacza braku różnicy. Oznacza zapis, w którym nazwy mają podobny ciężar i nie tworzą ostrego centrum. TAR zachowuje krótkie brzmienia, proste odstępy, warianty bez nadmiaru tonu i znaki obecne obok siebie. Jedna nazwa może być nieco dłuższa, druga skrócona, trzecia przesunięta o dopisek. Każda pozostaje w tej samej temperaturze zapisu. Wartość ma spokojne porównanie, nie wyprowadzenie jednej postaci głównej.
Tabela w TAR nie ma charakteru liczbowego. To raczej płaski zapis nazw, w którym znaczenie wynika z sąsiedztwa i równych odstępów. Kolejne pozycje nie rosną i nie zanikają. Stoją obok siebie jako brzmienia o podobnym nacisku, z niewielkimi różnicami w końcówce, szyku albo długości. Taki zapis nie wymaga ciężkiej terminologii. Wystarcza jasny szereg, krótki ślad i widoczny odstęp między znakami.
Akcent ma postać drobnego wyróżnienia, a nie mocnego wskazania. Może wynikać z powrotu litery, podobnego rytmu, zbieżnego zakończenia albo lekkiego przesunięcia nazwy. TAR traktuje te różnice jako elementy zapisu, które nie potrzebują pełnego rozwinięcia. Nazwa zostaje czytelna przez swoje miejsce i przez odległość od sąsiedniej formy. Akcent pozostaje równy wtedy, gdy nie przykrywa innych pozycji i nie zmienia całego tonu szeregu.
Seria nazw może być krótka, jasna i pozbawiona wyraźnej hierarchii. W takim szeregu ważne są powtórzenia, pauzy, podobna długość oraz drobne zmiany między wariantami. TAR zapisuje serie jako pola spokojnych różnic, bez sprowadzania ich do jednego wyniku. Nazwa wcześniejsza i późniejsza zachowują osobne miejsce, jeśli zmienia się brzmienie, dopisek albo rytm. Seria nie zamyka materiału. Utrwala tylko równy przebieg znaków.
Zapis TAR zostawia nazwy w stanie możliwie prostym, bez pompatycznych określeń i bez sztucznego ciężaru. Liczą się równe akcenty, krótkie odstępy, podobne brzmienia i spokojne warianty widoczne obok siebie. Materiał może pozostać częściowy, jeżeli różnica między pozycjami nadal jest czytelna. Taki zapis utrzymuje lekkość, płaskość i równy ton. Każdy element ma własne miejsce, ale żaden nie przejmuje całego pola.