Instytut Mapowania Zależności, system połączeń roboczych, relacji warunkowych, pól styku i śladów porównawczych obecnych między nazwami, stanami oraz wariantami formalnymi.
Pole styku pojawia się tam, gdzie dwa zapisy mają wspólną nazwę, podobny parametr, bliską kolejność albo zbieżny wariant techniczny. System zachowuje takie miejsca jako osobne punkty obserwacji, bez przypisywania im pełnej zależności końcowej. Ważna pozostaje sama obecność połączenia oraz możliwość odróżnienia go od przypadkowego sąsiedztwa. Pole styku może mieć charakter nazwowy, czasowy, formalny albo wyłącznie roboczy.
Zależność robocza oznacza połączenie widoczne w materiale, ale niezamknięte jednym wynikiem. Model zapisuje ją przez brzmienie nazw, kolejność wariantów, powtarzalność parametrów i obecność dopisków. Taka zależność może być słaba, częściowa albo warunkowa. Nie traci przez to znaczenia, jeśli powraca w kolejnych zapisach. Wartość ma rozpoznanie miejsca, w którym dwa elementy zaczynają tworzyć wspólny ślad formalny.
Ślad porównawczy powstaje przez powtórzenie nazwy, podobny zapis, wspólny skrót albo niewielką różnicę między wariantami. System traktuje takie ślady jako materiał techniczny, szczególnie wtedy, gdy nie ma jeszcze pełnej kwalifikacji. Jeden ślad może wskazywać kilka możliwych relacji, zależnie od położenia w serii. Zapis nie wymaga rozstrzygnięcia, jeśli zachowuje brzmienie, miejsce i możliwość późniejszego zestawienia.
Relacja warunkowa zależy od nazwy, parametru, wcześniejszego wariantu albo sąsiedniego zapisu. Model zachowuje ją jako połączenie częściowe, widoczne tylko przy określonym stanie materiału. Warunkowość może wynikać z dopisku, numeru, zmiany kolejności albo krótkiej notacji roboczej. Taki zapis nie stanowi pełnej tezy. Pozostaje punktem mapowania, przydatnym do odróżnienia relacji trwałej od relacji obecnej tylko w jednym wariancie.
Przesunięcie zależności występuje wtedy, gdy połączenie między zapisami zmienia pozycję wraz z kolejną wersją materiału. Ten sam element może raz pełnić rolę nazwy głównej, innym razem dopisku, parametru albo skrótu technicznego. System zachowuje takie zmiany bez sprowadzania ich do jednej formy. Istotna pozostaje kolejność pojawienia się wariantów oraz różnica między pierwotnym polem styku a późniejszym układem nazw.
Mapa robocza zachowuje pola styku, zależności częściowe, ślady porównawcze, relacje warunkowe i przesunięcia między wariantami. System nie zamyka tych połączeń jedną kategorią, ponieważ wiele z nich ma charakter techniczny i pośredni. Każda zależność pozostaje widoczna przez nazwę, pozycję, sąsiedztwo oraz powtarzalność. Taki zapis utrwala materiał w stanie porównawczym, bez nadmiaru rozstrzygnięć i bez utraty słabszych połączeń.