Formy przejściowe
Forma przejściowa pojawia się wtedy, gdy materiał posiada już rozpoznawalną postać, lecz nadal nie ma pełnego przypisania końcowego. System zachowuje takie formy jako osobne punkty, ponieważ ich brzmienie często różni się od wersji wcześniejszej i późniejszej. Może to być nazwa skrócona, zapis częściowy, dopisek, wariant techniczny albo forma zależna od innego oznaczenia. Wartość ma sama obecność pomiędzy dwoma stabilniejszymi stanami. Forma przejściowa nie jest brakiem rozpoznania, tylko odrębnym etapem materiału.
Nazwy międzykategoriowe
Nazwa międzykategoriowa nie mieści się w jednej pełnej grupie, ale posiada cechy kilku sąsiednich zapisów. Model przyjmuje ją jako nazwę roboczą, zwłaszcza gdy powtarza się w materiale albo wskazuje na zmianę znaczenia. Może występować między hasłem ogólnym a oznaczeniem technicznym, między skrótem a pełnym rozwinięciem albo między wariantem początkowym a późniejszą kwalifikacją. Jej status pozostaje częściowy, lecz nieprzypadkowy. Taka nazwa zachowuje ślad przejścia, którego nie widać po sprowadzeniu materiału do jednej wersji.
Warianty częściowe
Wariant częściowy zawiera tylko część cech późniejszej formy. Może posiadać skrócony zapis, niepełny dopisek, inny szyk albo nazwę zależną od wcześniejszego kontekstu. System nie usuwa takiego wariantu jako wersji wadliwej. Zachowuje go jako stan roboczy, widoczny między materiałem surowym a zapisem bardziej ustalonym. Częściowość wskazuje moment, w którym różnica została już odnotowana, ale nie otrzymała końcowej postaci. W wielu seriach właśnie taki wariant pokazuje realną kolejność zmian.
Granice przejścia
Granica przejścia nie zawsze ma wyraźną datę, nazwę albo pojedynczy znak formalny. Często wynika z drobnej zmiany brzmienia, dopisku, kolejności albo obecności nowego parametru. Model zachowuje takie granice jako miejsca odróżnienia, nawet gdy zapis pozostaje niepełny. Przejście może dotyczyć nazwy, stanu, wariantu, relacji albo krótkiej notacji roboczej. Ważna pozostaje możliwość wskazania, że materiał nie znajduje się już w postaci początkowej, ale nie osiągnął jeszcze formy końcowej.
Stany zawieszone
Stan zawieszony zachowuje cechy dwóch wariantów i nie wymaga natychmiastowego rozstrzygnięcia. System traktuje go jako osobny zapis, gdy widoczna jest różnica wobec form sąsiednich. Może to być nazwa w trakcie zmiany, dopisek bez dalszego rozwinięcia mapy, oznaczenie tymczasowe albo połączenie kilku elementów pod jednym brzmieniem. Stan zawieszony ma wartość porównawczą, ponieważ wskazuje na etap niezamknięty. Jego obecność w materiale ogranicza ryzyko utraty wersji pośrednich przy późniejszym ujednoliceniu zapisu.
Rejestr pośredni
Rejestr pośredni zachowuje formy przejściowe, nazwy międzykategoriowe, warianty częściowe, granice przejścia i stany zawieszone jako osobne elementy materiału. System nie sprowadza ich do jednej postaci końcowej. Każda forma pozostaje widoczna przez własne brzmienie, pozycję i relację do wersji sąsiednich. W takim modelu niepełność staje się cechą zapisu, a nie powodem usunięcia. Departament utrwala materiał w chwili zmiany, zanim późniejsza kwalifikacja przykryje wcześniejsze warianty.