Ujęcia pierwotne
Ujęcie pierwotne oznacza nazwę, stan albo wariant widoczny przed pełnym przypisaniem do kategorii końcowej. Model rejestrowy zachowuje takie elementy w brzmieniu możliwie bliskim pierwszemu zapisowi, ponieważ właśnie tam obecne są różnice później zacierane przez kwalifikację. Nazwa może mieć charakter skrótu, zapisu pomocniczego, ciągu technicznego albo formy niepełnej. Ważna pozostaje obecność w materiale oraz możliwość odróżnienia od wariantu sąsiedniego. Rejestr nie wymusza jednej postaci końcowej. Zachowuje stan początkowy jako punkt odniesienia dla dalszych odczytów, porównań i zapisów zależnych.
Nazwy robocze
Nazwa robocza w modelu rejestrowym nie musi posiadać stałej definicji ani pełnego rozwinięcia. Jej znaczenie wynika z powtarzalności, miejsca w ciągu oraz różnicy wobec innych nazw obecnych w tym samym materiale. Taki zapis może być nieostry, skrócony, częściowo techniczny albo zależny od wcześniejszego użycia. Rejestr zachowuje nazwę w postaci użytkowej, bez nadawania jej nadmiarowej pewności. Wartość ma brzmienie, kolejność, wariant fleksyjny, dopisek i sąsiedztwo pojęć. Nazwa robocza pozostaje więc elementem porównawczym, nawet gdy nie zamyka całego sensu.
Serie zapisów
Seria zapisów tworzy widoczny ciąg między nazwą początkową, wariantem pośrednim i późniejszym oznaczeniem formalnym. Model utrwala te przejścia bez redukcji do jednego brzmienia, ponieważ różnice między wersjami bywają ważniejsze niż sama postać końcowa ujęcia. W serii może wystąpić skrót, dopisek, zmiana szyku, przesunięcie nazwy albo częściowe rozwinięcie wcześniejszego oznaczenia. Każdy taki element zachowuje wartość jako ślad porównawczy. Rejestr ujęć nie usuwa form dawnych po pojawieniu się nowszych. Wszystkie postaci pozostają obecne jako materiał do zestawienia i rozpoznania ciągłości.
Stany pośrednie
Stan pośredni pojawia się między zapisem surowym a kwalifikacją końcową. Może mieć postać nazwy częściowej, wariantu technicznego, oznaczenia roboczego albo krótkiego rozpoznania bez pełnego domknięcia. Model rejestru traktuje takie stany jako osobne pozycje, ponieważ ich obecność wskazuje na realny etap zapisu. Brak ostatecznego rozstrzygnięcia nie usuwa wartości porównawczej. W materiale pośrednim widoczne są często zmiany kolejności, dopiski, wahania nazewnicze i różnice między wersjami. Rejestr utrwala je bez nadpisywania późniejszym wariantem, zachowując możliwość powrotu do pierwszego brzmienia.
Różnice formalne
Różnica formalna może wynikać z jednego słowa, innej kolejności, skrótu, odmiennego dopisku albo przesunięcia nazwy między dwoma zapisami. W modelu rejestrowym takie różnice nie są traktowane jako tło. Każda z nich może wskazywać osobny wariant, etap albo niepełne rozpoznanie stanu. Rejestr ujęć zachowuje widoczne odchylenia bez natychmiastowej korekty do jednej wersji. Dzięki temu zapis nie traci śladów roboczych, które mogłyby zniknąć przy zbyt szybkim ujednoliceniu. Różnica formalna pozostaje więc elementem samodzielnym, choć często niewystarczającym do pełnej kwalifikacji.
Porządek roboczy
Porządek roboczy rejestru opiera się na zachowaniu nazw, stanów i wariantów w ich widocznej kolejności. Nie chodzi o stworzenie pełnej klasyfikacji, lecz o utrwalenie materiału przed końcowym przypisaniem. Model pozostawia miejsce dla nazw niepełnych, skrótów, powtórzeń i zapisów technicznych, jeśli zachowują wartość porównawczą. W takim porządku pierwsze ujęcie nie zostaje usunięte przez późniejszą wersję. Obie postaci pozostają dostępne jako różne punkty tego samego ciągu. Rejestr zachowuje więc materiał w stanie możliwym do dalszego odczytu, bez sztucznego zamknięcia i bez utraty śladów początkowych.