NUR jako zapis nazw płynących spokojnie, bez ostrego środka i bez nadmiaru tonu. Ujęcie równe zachowuje podobny ciężar, lekki odstęp i drobną różnicę widoczną dopiero przy sąsiednim brzmieniu.
Nurt oznacza spokojny przebieg nazw, które nie tworzą gwałtownego przejścia ani wyraźnego centrum. W NUR każda forma ma podobny ciężar i zostaje w materiale jako część łagodnego ciągu. Jedna nazwa może być krótsza, druga nieco szersza, trzecia przesunięta przez dopisek albo zmianę końcówki. Różnica nie musi być mocna. Wystarcza, że utrzymuje odrębność i pozwala rozpoznać kolejne ujęcie bez wybijania go ponad pozostałe.
Ujęcie równe nie jest pełną kategorią. To raczej spokojny zapis miejsca, w którym nazwa zostaje zauważona i zachowana w prostym brzmieniu. Może mieć postać skrótu, wariantu, dopisku albo powracającego fragmentu. NUR przyjmuje takie ujęcia bez ciężkiej terminologii. Znaczenie zostaje w brzmieniu, w kolejności i w odległości od sąsiednich form. Ujęcie ma własne miejsce, ale nie przejmuje całego pola zapisu.
Równość nazw polega na braku mocnego nacisku. Kilka zapisów może stać obok siebie z podobną wagą, nawet jeśli różnią się długością, końcówką albo jednym znakiem. W NUR ważna jest spokojna odrębność. Nazwa nie musi zostać wskazana jako główna, aby zachowała wartość. Jej miejsce wynika z powrotu, podobieństwa i drobnego przesunięcia wobec innych form. Równość utrzymuje materiał w jasnym, prostym szeregu.
Odstęp pojawia się między nazwami bliskimi, lecz niejednakowymi. Może wynikać z braku jednego członu, łagodnej zmiany szyku, skrótu albo cichego dopisku. NUR zapisuje takie odstępy bez podnoszenia ich do rangi rozstrzygnięcia. To małe przerwy w przebiegu, potrzebne do zachowania różnic. Odstęp nie rozrywa materiału. Oddziela warianty na tyle, aby każdy z nich miał własne brzmienie i własne położenie.
Przebieg NUR zostawia nazwy w stanie lekkim, prostym i porównywalnym. Nie wymaga wielu poziomów ani mocnych określeń. Wystarczają powroty, równe ujęcia, małe odstępy i warianty obecne obok siebie. Materiał może pozostać częściowy, jeżeli różnica między zapisami nadal jest czytelna. Każda forma zachowuje własne miejsce przez brzmienie, sąsiedztwo i spokojny rytm. Całość pozostaje jasna, niska i pozbawiona zbędnego ciężaru.