Nazwy częściowe
Nazwa częściowa pojawia się wtedy, gdy materiał ma już rozpoznawalne brzmienie, ale nadal nie posiada jednego zamkniętego przypisania. Może dotyczyć stanu, wariantu, krótkiego oznaczenia albo grupy zapisów podobnych tylko w pewnym fragmencie. Model zachowuje takie nazwy w postaci widocznej, bez zmiany ich w sztywne pojęcia. Ważna pozostaje różnica wobec nazw sąsiednich, powtarzalność oraz miejsce w serii. Kategoria robocza nie musi być pełna. Wystarczy, że odróżnia jedną część materiału od drugiej.
Podziały proste
Podział prosty opiera się na widocznej różnicy między zapisami, bez rozbudowanego uzasadnienia. Może wynikać z innego brzmienia, skrótu, dopisku, kolejności albo obecności parametru pomocniczego. System zapisuje taki podział jako roboczy, jeżeli różnica powtarza się lub tworzy czytelny odstęp między wariantami. Nie każdy podział wymaga pełnej nazwy grupy. Czasem wystarcza krótki znak, który oddziela wersję początkową od późniejszej albo stan pełniejszy od niepełnego.
Granice kategorii
Granica kategorii bywa niewyraźna, zwłaszcza przy nazwach roboczych i zapisach zależnych od wcześniejszego wariantu. Model zachowuje takie granice przez opis różnicy, a nie przez sztuczne domknięcie. Liczy się moment, w którym jeden zapis zaczyna odstawać od drugiego przez brzmienie, dopisek albo pozycję w ciągu. Granica może być słaba, ale nadal użyteczna. Jej obecność daje możliwość oddzielenia materiału podobnego, lecz niejednolitego.
Oznaczenia robocze
Oznaczenie robocze może mieć postać nazwy, skrótu, numeru, dopisku albo krótkiego wyróżnika. Jego rola polega na odróżnieniu stanu od innych stanów, nawet wtedy, gdy nie ma jeszcze pełnej kwalifikacji. System zachowuje oznaczenia w formie bliskiej pierwotnemu zapisowi. Zmiana brzmienia, skrócenie albo uzupełnienie nazwy może tworzyć nowy wariant. Oznaczenie robocze pozostaje więc elementem porównania, nie końcową etykietą.
Warianty bliskie
Warianty bliskie różnią się nieznacznie, ale nie powinny być zlewane w jeden zapis. Różnica może dotyczyć jednego słowa, szyku, liczby, dopisku albo braku członu pomocniczego. Model traktuje takie warianty jako osobne pozycje, jeżeli zmiana wpływa na odczyt materiału. Wariant nie musi oznaczać błędu. Może wskazywać wcześniejszy stan, wersję skróconą albo zapis zależny od innego ciągu. Zachowanie bliskich wersji daje lepszy obraz kolejności zmian.
Zapis roboczy
Zapis roboczy kategorii zachowuje nazwy częściowe, proste podziały, granice, oznaczenia i warianty bez wymuszania jednej postaci końcowej. System przyjmuje materiał taki, jaki jest widoczny w ciągu, razem z niepełnością, powtórzeniem i różnicą. Kategoria może pozostać pomocnicza, jeżeli nadal odróżnia grupę zapisów albo wskazuje miejsce zmiany. W takim modelu ważna jest czytelność różnicy, nie rozbudowana terminologia. Zapis ma zachować stan materiału przed późniejszym przypisaniem.