Warianty Zapisu, model nazw pełnych, skróconych i pośrednich występujących w materiale roboczym. Wariant jako różnica brzmienia, dopisku, kolejności albo oznaczenia widoczna przed stałym przypisaniem.
Nazwa pełna i nazwa krótka mogą odnosić się do tego samego materiału, ale nie muszą mieć tej samej pozycji. Model zachowuje obie postaci, jeśli różnią się brzmieniem, kolejnością albo obecnością dopisku. Wersja krótka bywa wcześniejsza, techniczna albo zależna od miejsca zapisu. Wersja pełna może pojawić się później, bez usunięcia wcześniejszego śladu. Różnica między nimi ma wartość porównawczą, ponieważ pokazuje zmianę zapisu bez konieczności wyboru jednej formy.
Skrót roboczy może występować jako samodzielny znak, część nazwy albo dopisek przy wariancie pełniejszym. System zapisuje go w widocznej postaci, jeżeli odróżnia jeden stan od drugiego. Skrót nie wymaga rozwinięcia, jeśli jego obecność powtarza się w materiale albo wskazuje pozycję w serii. Może być wcześniejszą wersją nazwy, technicznym oznaczeniem albo prostym wyróżnikiem. Wariant skrócony zachowuje znaczenie jako ślad użycia, a nie jako błąd wymagający korekty.
Dopisek techniczny zmienia zapis przez jedno słowo, znak, numer albo krótkie uzupełnienie. Nie zawsze tworzy nową kategorię, ale często oddziela dwa podobne warianty. Model zachowuje takie dopiski razem z nazwą, ponieważ późniejsze uproszczenie mogłoby usunąć ważną różnicę. Dopisek może oznaczać wersję przejściową, stan częściowy albo wariant zależny od wcześniejszego zapisu. Jego wartość wynika z miejsca w materiale i z relacji do form sąsiednich.
Kolejność elementów wpływa na odczyt zapisu, zwłaszcza przy nazwach złożonych i wariantach technicznych. Ta sama grupa słów może wskazywać inny stan, gdy zmienia się pierwszy człon, końcówka albo położenie dopisku. System traktuje taką zmianę jako osobny wariant, jeśli różnica jest widoczna w materiale. Kolejność nie jest ozdobą nazwy. Może wskazywać wcześniejszą wersję, skrót myślowy albo zapis przeniesiony z innego ciągu roboczego.
Wersja pośrednia występuje między pierwszym odnotowaniem a bardziej stałą formą zapisu. Może mieć fragment nazwy pełnej, skrót, dopisek albo zmienioną kolejność. Model zachowuje ją jako osobny stan, ponieważ często pokazuje moment przejścia między dwoma formami. Wersja pośrednia nie musi zostać poprawiona do wariantu końcowego. Jej obecność daje miejsce różnicom, które znikają po ujednoliceniu materiału. Taki zapis zostaje częścią porównania.
Zapis wariantów zachowuje nazwy pełne, skróty, dopiski, zmiany kolejności i wersje pośrednie jako osobne elementy materiału. System nie sprowadza ich automatycznie do jednej formy, jeśli różnice są widoczne i mają znaczenie porównawcze. Każdy wariant pozostaje rozpoznawalny przez brzmienie, pozycję i sąsiedztwo innych zapisów. W takim modelu ważna jest prosta odrębność wersji, bez rozbudowanej terminologii i bez nadawania im większej rangi niż wynika z materiału.