Tryb Porównania, model zestawiania nazw, stanów i wariantów bliskich. Porównanie jako prosty zapis różnicy między dwiema wersjami materiału, bez końcowej oceny i bez sprowadzania zapisów do jednej postaci.
Zestawienie bliskie dotyczy zapisów podobnych, ale nierównych. Różnica może wynikać z jednego słowa, skrótu, dopisku, kolejności albo braku fragmentu nazwy. Model zachowuje takie pary jako osobne pozycje, jeżeli zmiana jest widoczna i powtarzalna. Porównanie nie wymaga pełnej kwalifikacji. Wystarcza wskazanie, że dwie wersje nie powinny zostać połączone w jeden zapis.
Różnica brzmienia bywa drobna, lecz ważna przy odczycie serii. Nazwa skrócona, wersja dłuższa, odmienny szyk albo dodatkowy człon mogą wskazywać inny stan materiału. System zapisuje takie różnice bez poprawiania ich do jednej formy. Brzmienie pozostaje śladem użycia, a nie tylko wariantem językowym. Dzięki temu wcześniejsza wersja i późniejsza postać zachowują odrębne miejsce w porównaniu.
Wariant równoległy pojawia się wtedy, gdy dwie nazwy występują obok siebie i żadna nie usuwa drugiej. Mogą mieć wspólny rdzeń, inny dopisek albo odmienne oznaczenie pomocnicze. Model nie wybiera jednej wersji jako właściwej, jeśli obie są widoczne w materiale. Warianty równoległe zachowują znaczenie przez relację między sobą. Ich porównanie pokazuje, gdzie zapis pozostaje stały, a gdzie zaczyna się różnica.
Parametr porównawczy oddziela dwie wersje przez cechę widoczną w zapisie. Może to być numer, litera, krótki dopisek, kolejność, data albo forma skrócona. System traktuje taki parametr jako element pomocniczy, ale nie usuwa go z porównania. Często właśnie mały znak odróżnia stan wcześniejszy od późniejszego albo zapis ogólny od bardziej szczegółowego. Parametr zachowuje wartość wtedy, gdy wpływa na rozpoznanie wariantu.
Kolejność wersji ma znaczenie przy zapisach, które zmieniają się stopniowo. Pierwsza nazwa może być krótka, druga uzupełniona, trzecia bardziej stabilna. Model zachowuje wszystkie wersje, ponieważ porównanie wymaga widocznego następstwa. Ostatni zapis nie usuwa wcześniejszych. Każda wersja zostaje punktem odniesienia dla następnej. Taki porządek pokazuje, które elementy pozostały stałe, a które zmieniły miejsce lub brzmienie.
Wynik porównania nie musi być oceną. Może pozostać prostym stwierdzeniem różnicy, zapisem dwóch wersji albo odnotowaniem wspólnego parametru. Model zachowuje nazwy, dopiski, skróty i warianty jako elementy robocze. Porównanie kończy się tam, gdzie różnica została utrwalona w czytelnej postaci. Bez dodatkowej rangi, bez rozbudowanej terminologii i bez usuwania słabszych śladów z serii.