Siatka Stanów, model zapisów widocznych obok siebie, bez jednej prostej kolejności. Stan jako nazwa, wariant, dopisek albo krótki punkt różnicy obecny między wersją początkową i późniejszym oznaczeniem.
Stan obok innego stanu nie musi oznaczać kolejnego etapu. Może być wersją sąsiednią, skrótem, zapisem równoległym albo odmianą zależną od jednego parametru. Model zachowuje takie pozycje w widocznej relacji, bez sprowadzania ich do jednej linii. Ważna pozostaje różnica między nazwami, wspólny fragment i miejsce, w którym zapis zaczyna się rozchodzić. Siatka stanów pokazuje materiał jako kilka bliskich wersji, a nie pojedynczy ciąg zakończony jednym wynikiem.
Wersja częściowa zawiera tylko część późniejszego oznaczenia albo zachowuje element wcześniejszej nazwy. Może mieć krótsze brzmienie, dopisek, inny szyk albo brak jednego członu. System zapisuje takie wersje jako osobne stany, jeżeli dają się odróżnić od materiału sąsiedniego. Częściowość nie oznacza błędu. Oznacza postać roboczą, która może występować obok wersji pełniejszej i nadal zachowywać wartość porównawczą.
Nazwy sąsiednie mają wspólny fragment, podobne brzmienie albo zbliżone położenie w materiale. Model nie łączy ich automatycznie, ponieważ drobna zmiana może wskazywać inny stan. Sąsiedztwo bywa ważniejsze od definicji, szczególnie wtedy, gdy nazwa nie posiada jeszcze pełnego przypisania. Jedna wersja może być ogólna, druga techniczna, trzecia skrócona. Każda pozostaje osobnym punktem w siatce, jeśli jej brzmienie albo dopisek odróżnia ją od pozostałych.
Punkt styku występuje tam, gdzie dwa stany mają wspólną nazwę, podobny parametr albo zbliżoną kolejność elementów. Taki punkt nie musi oznaczać pełnej zależności. Wystarczy, że pozwala zestawić dwa zapisy i wskazać część wspólną. Model zachowuje punkty styku razem z różnicami, ponieważ jedno bez drugiego daje zbyt płaski obraz materiału. Stan podobny do innego stanu nadal może mieć własne miejsce, jeżeli posiada osobny dopisek, skrót albo wariant brzmienia.
Rozproszona wersja pojawia się w innym miejscu materiału, ale zachowuje cechy znane z wcześniejszego zapisu. Może powtórzyć nazwę, skrót, parametr albo fragment dopisku. Model traktuje takie wersje jako elementy tej samej siatki, jeżeli między nimi widoczna jest różnica i wspólny punkt odniesienia. Rozproszenie nie usuwa związku między stanami. Często pozwala zobaczyć, które elementy pozostają stałe, a które zmieniają brzmienie w zależności od miejsca zapisu.
Zapis siatki zachowuje stany sąsiednie, wersje częściowe, punkty styku, nazwy podobne i rozproszone warianty jako osobne pozycje materiału. System nie wymusza jednej kolejności, jeżeli zapis pokazuje kilka równoległych form. Każdy stan pozostaje widoczny przez brzmienie, dopisek, parametr i relację do innych stanów. Taki model daje miejsce zapisom niepełnym, krótkim i bliskim sobie, bez usuwania różnic potrzebnych do porównania.