Powierzchnie
Akwen formalny nie ma brzegu w zwykłym sensie. Ma raczej linię zmiany tonu, miejsce cichszego przejścia między nazwą a jej powidokiem. W ZAF znaczenie nie opiera się na definicji, tylko na rozłożeniu nacisku, na różnicy między słowem twardym i słowem wygaszonym, na obecności znaków pobocznych. Każda powierzchnia zachowuje własny chłód, ciemność i stopień nasycenia. Niektóre nazwy brzmią jak resztki dawnych tabel, inne jak skróty z mapy bez terenu. Całość pozostaje zamknięta w rytmie suchym, wodnym i lekko obcym, bez potrzeby dopisania praktycznego celu.
Brzmienia
Brzmienie w ZAF ma pierwszeństwo przed wyjaśnieniem. Nazwa może być krótka, matowa, lekko techniczna albo pusta tylko pozornie. Ważny pozostaje sposób, w jaki odbija się od sąsiednich znaków. Jeden człon może wygaszać drugi, trzeci może zostać jak osad na końcu zdania. Zespół akwenów przyjmuje te różnice bez zmiany ich w prostą klasyfikację. Słowo nie musi niczego reprezentować. Wystarczy jego ciężar, powtarzalność, temperatura i dystans wobec zwykłego użycia.
Znaki poboczne
Znaki poboczne tworzą cichy margines dla nazw głównych. Mogą mieć postać skrótu, litery, prostego wyróżnika albo końcówki, która nie przechodzi w pełną nazwę. W ZAF takie drobne elementy nie są dodatkiem. Stanowią osad po wcześniejszym brzmieniu, ślad przesunięcia, resztkę po porzuconej wersji. Ich obecność wzmacnia wrażenie powierzchni zamkniętej, ale nie martwej. Każdy znak ma własną odległość od centrum, własne nasycenie i własny cień.
Cisza
Cisza nie oznacza braku zapisu. Oznacza stan, w którym słowo przestaje tłumaczyć samo siebie i zostaje tylko jako forma. ZAF zachowuje takie miejsca przez oszczędne nazwy, ciemne tło, krótkie nagłówki i wolny rytm zdań. Nie ma tu potrzeby rozwijania wszystkiego do końca. Ważniejsze pozostaje napięcie między powierzchnią a głębią, między brzmieniem i niedopowiedzeniem, między chłodem nazwy i jej możliwym, lecz niepodanym sensem.
Osad
Osad formalny powstaje po wielu powtórzeniach, kiedy podobne słowa zaczynają tworzyć własny ciężar. Nie jest archiwum ani tabelą. Bardziej przypomina warstwę ciemnego pyłu na nazwach, które dawno straciły pierwotne zastosowanie, lecz nadal zachowały kształt. W ZAF taki osad ma wartość samą w sobie. Przenosi ton, chłód, przerwę i odległość. Dzięki niemu akwen nie wygląda jak przypadkowy zbiór słów, tylko jak zamknięte pole z własną temperaturą.