ONS jako zapis małych znaków, cichych powrotów i nazw obecnych bez mocnego nacisku. Niski sygnał nie dominuje materiału. Zostaje w tle przez krótkie brzmienie, miękki odstęp, drobną zmianę i wariant widoczny dopiero obok drugiej formy.
Niski sygnał ma małą siłę, ale wyraźne miejsce. Może być krótką nazwą, powracającym rdzeniem, cichym dopiskiem albo znakiem obecnym przy kilku wariantach. ONS zapisuje takie elementy bez nadawania im ciężkiej rangi. Ważne pozostaje brzmienie, odstęp i powtarzalność. Sygnał nie musi tworzyć pełnej kategorii. Wystarczy, że odróżnia jedną wersję od drugiej i zostaje rozpoznany w spokojnym szeregu podobnych nazw.
Obieg oznacza powrót znaku w kilku miejscach materiału. Jedna nazwa może wrócić jako skrót, druga jako fragment, trzecia jako słabsze echo wcześniejszej formy. Model ONS zachowuje te powroty w prostym zapisie, bez szukania jednego centrum. Każdy znak ma własną odległość od poprzedniego i następnego. Dzięki temu materiał nie staje się płaski, mimo że pozostaje lekki, cichy i pozbawiony wyraźnej hierarchii.
Odstęp między sygnałami może być większy niż sama różnica brzmienia. Dwa znaki mogą wyglądać podobnie, lecz mieć inną pozycję, inną końcówkę albo inny dopisek. ONS traktuje takie odstępy jako część zapisu. Nie wymagają mocnego rozdzielenia ani pełnego nazwania. Wystarcza spokojne odnotowanie, że jeden wariant nie pokrywa się z drugim. Odstęp zostaje więc miarą cichej różnicy między bliskimi formami.
Wariant niskiego sygnału może być ledwie przesuniętą nazwą. Różnica pojawia się w skrócie, szyku, końcówce albo jednym znaku pomocniczym. Model nie usuwa takiej wersji jako zbyt słabej. Zachowuje ją obok innych form, jeżeli wpływa na odczyt materiału. Wariant cichy ma wartość przez bliskość i odrębność jednocześnie. Nie potrzebuje rozbudowanego tonu. Wystarcza jego obecność w szeregu nazw.
Ślad zostaje po sygnale, który nie przechodzi w pełną nazwę. Może to być resztka brzmienia, powracający fragment, drobny wyróżnik albo znak zapisany tylko przy jednej wersji. ONS przyjmuje takie ślady jako materiał spokojny i pomocniczy. Nie każdy ślad wymaga dalszego rozwinięcia. Ważne pozostaje jego położenie, powrót albo różnica wobec sąsiedniej formy. Dzięki temu ciche elementy nie znikają z zapisu.