DET jako zielony zapis małych nazw, lekkich różnic i cichych powrotów. Echo tła nie dominuje materiału. Zostaje w nim przez krótki znak, łagodny odstęp, miękki wariant i spokojne brzmienie widoczne obok drugiej formy.
Drobna nazwa ma mały ciężar, ale własne miejsce. Może być krótkim brzmieniem, skrótem, końcówką albo pojedynczym dopiskiem przy wariancie. DET zachowuje takie nazwy w zielonym, jasnym tonie, bez nadawania im większej rangi. Ważna pozostaje obecność, powrót i różnica wobec sąsiedniego zapisu. Nazwa nie musi tworzyć pełnej serii. Wystarczy, że nie znika w tle i odróżnia jeden wariant od drugiego przez małe przesunięcie.
Echo tła pojawia się wtedy, gdy podobne brzmienie wraca w słabszej postaci. Może być cieniem wcześniejszej nazwy, fragmentem rdzenia, znakiem pomocniczym albo krótkim powtórzeniem bez pełnej zgodności. DET zapisuje takie echa jako elementy spokojne i niskie. Nie mają wyraźnego centrum, ale nadają materiałowi miękki rytm. Echo zostaje między nazwami, w odstępie, w powrocie i w lekkiej różnicy, która nie wymaga mocnego zaznaczenia.
Zielony ton oznacza zapis chłodny, niski i pozbawiony ostrego kontrastu. Nazwy mają podobną temperaturę, choć różnią się długością, końcówką albo położeniem. DET utrzymuje je w prostym szeregu bez wskazywania jednej formy głównej. Każdy element zostaje czytelny przez sąsiedztwo i mały odstęp. Ton nie narzuca znaczenia. Tworzy tylko spokojne pole, w którym drobne warianty nie zlewają się ze sobą.
Mały odstęp może oddzielić dwie nazwy skuteczniej niż długie objaśnienie. Różnica pojawia się w jednym znaku, szyku, skrócie albo dopisku. DET traktuje takie miejsca jako część materiału, nie jako tło bez znaczenia. Odstęp zostaje widoczny wtedy, gdy dwa warianty są bliskie, ale nie tożsame. Dzięki temu zapis zachowuje lekkość i dokładność jednocześnie. Każda forma ma własną odległość od następnej.
Wariant cichy nie wybija się ponad resztę materiału. Może różnić się tylko końcówką, krótkim dopiskiem, brakiem jednego członu albo innym miejscem w szeregu. DET zostawia takie warianty w jasnym, zielonym tonie, bez rozbudowanej nazwy i bez ciężkiego podziału. Wartość ma sama możliwość odróżnienia form. Cichy wariant zostaje jako ślad użycia, miękka zmiana i punkt spokojnego porównania między podobnymi brzmieniami.